2010 | ‘Harrie is ‘t Hof’

Een organisatie van een evenement heeft naast bezoekers én vrijwilligers óók een aantal sponsoren nodig om bestaansrecht te houden.

De ‘Vrienden van de Mijl’ is een groep van onderne-mers die De Mijl van Mares jaarlijks een bepaald bedrag (in geld en/of goederen en/of diensten) ter beschikking stelt en waarvoor -gespreid over het jaar- een aantal bijeenkomsten worden georganiseerd met een deels zakelijk- en deels gezelligheidsdoel. Ieder  jaar stellen we één van de Vrienden aan u voor, door in de Rondekrant een artikel aan één van hen te wijden. Dit jaar is dat ‘Vriend’ Harrie Emmers van Café ’t Hof uit Maarheeze.

Het is een warme maandagavond, als ik café ’t Hof binnenstap voor een interview met Harrie. Zijn vrouw Gerrie neemt de honneurs achter de bar verder waar. Ik ga met Harrie aan een tafeltje achter in de zaak zitten, waar ik, onder het genot van “..de lekkerste koffie van Zuid-Nederland..”, mijn vragen aan Harrie kan voorleggen. De klanten aan de bar vragen zich ondertussen af óf dit artikel binnenkort in een regionaal krantje terug te lezen is!?

Harrie is in Soerendonk geboren. Als telg van de familie Emmers kwam hij al vroeg in contact met de textielhandel op de markt. “Ik mocht al vroeg met mijn opa mee en heb zodoende zeker 25 jaar op de markt van Weert gestaan als marktkoopman in textielwaren.” Zijn vrouw, Gerrie Nijhof, komt oorspronkelijk van Biest-Houtakker, een dorpje nabij Hilvarenbeek. In 1969 verhuisde de familie Nij-hof naar Maarheeze. En in 1974 trouwen Harrie en Gerrie. Inmiddels wonen zij dus alweer 36 jaar samen in dit mooie dorp. Harrie heeft 28 jaar bij Philips op de afdeling Chemie gewerkt. En in de jaren ’88 tot ’95 had hij zelfs een dubbele baan. Bij zijn huis aan de Stationsstraat bestierden hij en Gerrie een stoffenzaak. “Tja, dat zat nu eenmaal in het bloed…”.  En vanaf 2000 runnen beide echtelieden Café ’t Hof. “Dit jaar hebben we dus ons 10-jarig jubileum!”

Café ‘t Hof heette van oudsher “Hof van Holland”. Het was een oude pleisterplaats aan de grote weg (tot 1937 de Rijksweg genoemd) van Eindhoven naar Weert. Volgens overlevering zou het pand, een café-hotel met stallen voor de paarden, in 1734 gebouwd zijn door een zekere Van Hooff. Die familie Van Hooff was in ieder geval eigenaar van dit pand tot 1868. Daarna kwam het in handen van de familie Biemans, totdat Nel Biemans in 1893 huwde met Jac. Praats. Van 1893-1956 was het café in handen van de familie Praats, die ook wel ‘Van ‘t Hof’ werden genoemd.
Later werd het café eigendom van de familie Winters, met uitbaters als Feijen, Kuipers, Wouters, .... In de jaren zestig werd de oude stal omgebouwd tot een voor die tijd moderne zaal. En vele toerbussen op ‘doortocht’ lieten hier hun klanten genieten van een mooie pauze bij ‘t Hof. Maar uiteindelijk werd dit zalengedeelte ‘afgestoten’; dit herbergt tegenwoordig Enjoy Fitness. En het cafégedeelte, met terras én vergaderruimte, wordt inmiddels alweer één decennium lang door Harrie en Gerrie uitgebaat.

In ’t Hof biedt Harrie ook meteen ruimte voor zijn grote passies: biljarten en ‘Halfgas’. Biljartclub ’t Hof is een gezellig groepje, dat op het biljart van ’t Hof een interne competitie speelt. En als lid van ‘Halfgas’ maakt Harrie op zijn Zündapp mooie tochten mee, die steevast eindigen in zijn café. Voor één passie moet hij echter regelmatig de deur uit. Sinds hij in 1995 Prins Carnaval is geweest, treedt hij jaarlijks op de Bonte Avonden op met de groep De Prinsedanten. En een oefenruimte met zo’n groot podium heeft hij niet in ’t Hof.

Harrie is een trotse uitbater. “We hebben een heel gemêleerde klantenkring. Jong en oud komen hier graag bijeen. En het gaat onderling altijd allemaal prima samen. Dat vind ik prachtig!” En om het zijn klanten naar de zin te blijven
maken, blijven Harrie en Gerrie aan de weg timmeren. “We krijgen nieuwe tv-schermen, de grootste lcd-schermen in de regio, zeggen ze. En daarmee kunnen we onze klanten niet alleen het WK-voetbal, maar ook de Tour, de eredivisiewed-
strijden, enzovoorts laten kijken. Het is altijd erg gezellig als hier een kroeg vol gasten sámen van een wedstrijd geniet!”

Toen Harrie benaderd werd om ‘Vriend van de Mijl’ te worden, hoefde hij hier niet lang over na te denken. “Zolang als ik in de Stationsstraat woon, heb ik ze een warm hart toegedragen. Ik voorzag ze van water, stroom en al wat verder nodig was. Nu ik, als zakenman, ook financieel iets aan dit lokale evenement kan bijdragen, doe ik dat met liefde en plezier.” En hoewel De Mijl een aaneenschakeling van mooie herinneringen is voor Harrie, springt er toch één ding bovenuit. “De
mooiste herinnering aan De Mijl, is voor mij toch wel, dat ons Willeke (zijn dochter), Rondemiss was. Dan voel je je als vader écht trots!”

Als ik ná het interview het café verlaat, weten de bargasten nog steeds niet waar dit interview voor was. Maar ik mag van hen wel in mijn verhaal opschrijven: “Harrie ís ’t Hof”. Of zeiden ze nou “Harrie is tof!”?