Met Hoogerland, Vanendert en Tankink heeft Mares haar droompodium

Na enkele brainstormsessies, het uitwerken van verschillende ideeën en maandenlange voorbereidingen, was het afgelopen vrijdag, 5 augustus 2011, D-Day. Of beter gezegd het was THE day! “Een dag om nooit meer te vergeten”.

Waar anderhalf jaar geleden al een eerste vergadering aan besteed werd, zit er nu inmiddels op: de 50^e editie van de Mijl van Mares. De jubileumeditie van de Mijl van Mares moest en zou een gedenkwaardige editie worden. Naast de gebruikelijke, succesvolle elementen als wielerwedstrijden, dweilorkesten langs het parcours en goede muziek in de tent wilde de organisatie (bestuur en werkploeg) iets neerzetten, waar men bij de 75^e editie nog over zou spreken. Dus werd dit keer het programma wat opgeschud, wat meer in de buidel getast, sponsoren werden aangespoord om extra activiteiten te sponsoren en iedereen werkte nóg een tandje harder dan andere jaren.

Vrijdagochtend moest er nog flink gewerkt worden door de werkploeg. Want met dit jubileum was er voor hen natuurlijk ook extra werk; prachtige bannieren aan de lantaarnpalen, tribunes, inrichten Jan Verheesplein, enz..

Het programma startte een half uurtje eerder en hiervoor werd ook de Rabobank Dikke Banden Race naar voren gehaald. De jeugd heeft, verdeeld in drie leeftijdscategorieën, zijn kunnen aan het publiek laten zien. Er werd een flinke inspanning geleverd (want één Mijl is al ver, maar twee nóg verder). De meesten kwamen met rode wangen van inspanning én opwinding over de finishstreep. Daarna trok heel de groep deelnemers, met ouders en andere fans, naar het Jan Verheesplein voor de huldiging. In iedere categorie mochten de top 3 en de beste meisjes een beker in ontvangst komen nemen. Maar met het verrassingspakket van de Rabobank én het applaus van het publiek voelde iedere deelnemer zich een echte winnaar. Daarna bleven vele ouders en kinderen op het Jan Verheesplein plakken. Het plein was gezellig ingericht voor jong en oud. Vanaf 15.00 uur was er voor de jeugd een Kinderplein, met oa diverse attracties, schminken, straattheater en later zelfs gratis pannenkoeken. Maar ook voor de ouders was het aangenaam verpozen. Naast een drankje onder de megasol, kon men een hapje nuttigen op het ‘Pruuvenement’ of de wedstrijd bekijken vanaf de tribune. En de gehele entourage met mooie kraampjes, feestelijke verlichting en gezellige dweilmuziek zorgde voor een ‘evenement-in-een-evenement’-gevoel.

Om 15.00 uur was het aan de Elite/ Beloften om het publiek te vermaken en strijd te tonen op het parcours van de Mijl. Vanwege verkeersproblemen (déjà vu?), dit jaar reed er een vrachtwagen geladen met schroot tegen een peiler van een viaduct bij knooppunt Leenderheide en werd de A2 richting Zuiden door de politie afgesloten, wist één renner Maarheeze niet tijdig te bereiken. Na een minuut stilte voor een dag eerder overleden KNWU jurylid Jan van Gils werd de wedstrijd op gang geschoten. Al snel werd de koers hard gemaakt, doordat er twee groepen uit het peloton wisten te ontsnappen. Hiermee werd het een spannende en levendige koers. De tweede groep, met klassementsleider Marco Brus, knokten rondenlang om de sprong naar de koplopers te maken. Zij bleven uiteindelijk op een 75 meter steken. Ondanks dat konden nog drie renners de oversteek één voor één maken en ontstond er een kopgroep van 8 man. In de finale brak deze groep in verschillende stukken uiteen. Jesse de Haan en Leon Burger waren de mannen aan de leiding. Schreurs kon alleen de oversteek naar de twee leiders nog maken. Uiteindelijk won Jesse de Haan de sprint van Leon Burger en moest Schreurs genoegen nemen met de derde plaats. De volledige uitslag van deze wedstrijd (en ook de andere wedstrijden/ bijzondere zaken van deze dag) kunt u op www.mijlvanmares.nlterugvinden.

Hierna volgde een speciaal jubileumelement in het programma, waarvoor de dameswedstrijd dit jaar een keer moest wijken: de Ploegenwedstrijd. Maar liefst 18 Cranendonckse teams verschenen aan de start. Ze moesten één ronde (van 1 mijl lang) een fust rollen, vervolgens één ronde lang één persoon in een kliko over het parcours vervoeren en tenslotte één ronde met z’n drieën op één fiets volbrengen. De teams vertrokken om de halve minuut en daarmee was er voor het publiek een dik uur lang continu vermaak op het parcours. Enkele teams waren in de voorbereiding creatief geweest. Met handige constructies werden de fusten gerold en met aaneengelaste fietsen werd het rondje ‘fietsen’ rap afgelegd. Het team van JC Harlekijn bleek uiteindelijk het snelst, gevolgd door twee teams van Mulder Hekwerk. Een eervolle vermelding, met huldiging op het podium, was er voor de jongste deelnemers, gesponsord door Café het Huukske, de Crankies.

Na al deze hilariteit was het dan tijd voor de volgende speciale jubileumactiviteit: een serieuze poging om in het Guinness Book of Records te komen met een toepasselijk wereldrecord: de laaaaaaaaangste fiets. Met deze poging wilde de werkploeg HUN wielerronde graag wereldberoemd gaan maken. Duizenden bezoekers zagen hoe een afschrikwekkend lange fiets (op donderdagavond onder notarieel toezicht opgemeten) van 35,79 meter het oude record van TU Delft (28,10 meter) verpulverde. Verantwoordelijk voor dit succes: een juiste materiaalkeuze, een ingenieus overbrengingssysteem, maar vooral een team van 8 man van de Werkploeg van de organisatie. Hulde!

Vervolgens stroomde de reclamekaravaan weer over het parcours. Er klonken claxons, hoorns en sirenes. Snuisterijen werden uitgedeeld. En bedrijven presenteerden zich ieder op geheel eigen wijze aan de toeschouwers. Ondertussen werd het steeds drukker. Gedurende de middag sprak men al over méér mensen dan vorige keren op dit tijdstip, maar de avond zou ook records gaan breken.

Tijdens de profwielerwedstrijd stonden er langs de uitvalswegen van Maarheeze honderden auto’s achterelkaar geparkeerd. En politie en Security, toch mensen die veel evenementen begeleiden, schatten de bezoekersaantallen in op een kleine 25 duizend personen. Medeverantwoordelijk voor deze aantallen was zeker het rennersveld, met oa Johnny Hoogerland en Jelle Vanendert (beiden droegen een paar dagen de bolletjestrui in de Tour de France), Lars Boom en Rob Ruigh. Na de huldiging van deze (Tour)vedetten werd het startschot verricht door burgemeester Meinema. De renners hadden onder deze fantastische omstandigheden (mooi weer en een prachtige ambiance) er ook duidelijk zin in. Er waren een aantal ontsnappingen van kleinere groepen renners, maar het peloton liet geen echte gaten vallen. Kort voor het einde van de koers lukte het toch een aantal renners om aan de greep van het peloton te ontsnappen. Jelle Vanendert werd in de slotsprint overtuigend geklopt door Johnny Hoogerland. En Bram Tankink kwam, onder luid gejuich van zijn Maarheezer ‘fanclub’ bij de finish, als derde over de meet. Daarna verzamelde de pers en het publiek zich voor het podium. Vele honderden wielerliefhebbers wilde dit toch bij wonen. Met Johnny Hoogerland (Nederlandse held na prikkeldraadincident), Jelle Vanendert (bracht super veel Belgen naar Maarheeze) en de in Maarheeze zéér populaire Bram Tankink had de Mijl van Mares dan ook zijn droompodium gekregen. En Bram Tankink werd die avond, rond 23.30 uur, nog met zijn fans langs het parcours gesignaleerd.

En langs dit parcours, op terrassen van de Mijl en in de voortuinen van de aanwonenden, was het erg gezellig. Gratis kijken naar mooie wielerwedstrijden, bijkletsen met vrienden en bekenden en dat alles onder het genot van een hapje een drankje en vrolijke muziek van een vijftal Cranendonckse dweilorkesten. Wat wil een mens nog meer!?

Nou wat dacht je van feesten? In de grote feesttent zorgde een DJ van WSS al vanaf het begin van de avond voor lekkere muziek. Rond de klok van 23.00 uur zorgde de Vlaamse Belle Perez, voor een prachtig optreden, met haar verschijning en muziek. Beiden met duidelijk aanwezige ‘Spaanse invloeden’. Maar de in de regio bekende band “Khick” liet het publiek écht uit haar dak gaan. De band speelde met zoveel enthousiasme en plezier, dat dit weer duidelijk oversloeg op het publiek. De ene keer zag je de mensen allemaal staan dansen en springen. En een volgend nummer stonden stoere mannen, met kippenvel, een gevoelig lied mee te zingen.

Een onvergetelijke Mijl, mede dankzij het weer, het programma en het enthousiaste publiek. En de nieuwe leus van de Mijl, “Fietsen, Fun & Feesten”, prijkte dit jaar niet alleen voor het eerst op de nieuwe bannieren langs het parcours, maar werd in deze jubileumeditie meteen ook helemaal waargemaakt. Er waren mooie FIETSmomenten, de FUN zat hem vooral in de recordpoging en de ploegenwedstrijd en het FEESTEN vond verder de hele dag, avond en tot diep in nacht langs het parcours van de Mijl plaats.