Wonen aan het parcours van de Mijl ...

Ik ben in 1963 geboren aan de Sterkselseweg in het gedeelte waar jaarlijks “de Mijl” langskomt. Hier heb ik ongeveer de helft van mijn huidige leven gewoond. Daarna ben ik een halve mijl verhuisd naar de Moonslaan.

Ik heb dus nagenoeg alle wedstrijden langs mijn woonadres zien voorbij komen.

Mijn oudste herinnering is dat ik s’nachts niet kon slapen (opwinding voor de volgende dag?) en dat ik de hele nacht werd wakker gehouden door een reclamevlag van de “Friesche vlag” die door de wind hevig wapperde.

In die tijd was het gebruikelijk dat de wielrenners bij de buurtbewoners aanklopten om zich te mogen omkleden en te douchen. We hebben dus verschillende “favorieten” over de vloer gehad. Dit waren ook de tijden dat er nog entree geheven werd. Dat betekende dus ook vaak dat je al voor 10 uur familie en bekenden voor de hele dag over de vloer had.

Van de wedstrijden op zondagmiddag kan ik me niet veel meer herinneren. De laatste winnaar van de dagwedstrijd, Rik van der Linden heb ik in 1974 als winnaar over de streep zien komen Ook kan ik me nog goed herinneren dat “de Mijl” eens een uitstapje heeft gedaan naar de “nieuwe wijk”. Samen met mijn vader moest ik toen posten bij het pas gebouwde Marishof.

Van de avondcriteria kan ik me meer herinneren. Dit werd natuurlijk ingegeven door de vele successen van de Ti-Raleigh ploeg met de vele favorieten die jaarlijks Maarheeze aandeden.

Als buurtbewoner maken wij elk jaar mee hoe “de Mijl” op gang komt. Na de gebruikelijke reclame-uitingen is het altijd weer leuk om te zien als je van je werk terugkomt dat de luidsprekers weer aan de lantaarnpalen hangen, “de Mijl” komt er weer aan!!

Halverwege de week komen er altijd 2 mannen beleefd vragen of we weer ondersteuning voor de verlichting kunnen verzorgen?? Overbodige vraag, maar toch.

Vervolgens tref je jaarlijks hetzelfde briefje aan met de aankondiging van “de Mijl” en dat de buurtbewoners wordt verzocht om ook dit jaar weer mee te werken aan dit dorpsgebeuren.

Ook de werkploeg zie je druppelsgewijs op gang komen. Door weer en wind (alle extremen hebben ze al meegemaakt met uitzondering van sneeuw) zie je ze volgens een vast schema het parcours opbouwen.

Jarenlang heb ik Jan van Gennip uitentreuren “test, test, dit is een test, 1.., 2.., 3 door de installatie horen roepen. Vervolgens werd urenlang hetzelfde “oubollige cd’tje gedraaid waarna Jan Peter het met zijn vertrouwde stem overnam. Ze gaan beginnen.

Niets is zo mooi als mensen kijken. Rond half drie is het nog niet zo druk. Dan zie je alleen familie van de coureurs rond sjokken met de wielen in de hand. Ook de eerste liefhebbers zie je dan verschijnen. Dat zijn de kenners die alle criteria bezoeken en die alle namen en personalia weten te vertellen over het rennersveld.

Eén van de hoogtepunten is als de reclame karavaan start. Dit is altijd een spannend moment. Wat doet het weer?? Vervolgens zie je allerlei soorten pluimage in drommen langs je huis komen. Je merkt dan echt dat het meer is dan zomaar een lokaal dorpsgebeuren. Je ziet oud-dorpsbewoners die al jaren uit Maarheeze weg zijn, je ziet oud medescholieren die in de regio wonen, oud-collega’s en ga zo maar door.

Ondertussen doet het peloton zijn werk en wij gaan ons opmaken voor het feest welke tot vaak diep in de nacht duurt. Terwijl wij aan het zoveelste pilske zitten, zie je de werkploeg het parcours afbreken. Mannen die normaal gesproken als eerste aan de bar staan doen nu plichtsgetrouw hun taak uitvoeren.

Als ik op zaterdag zo tegen de middag de brievenbus leeg maak is er nog maar weinig te zien van wat een dag eerder zich heeft afgespeeld. De veegwagen van “de Gans” doet zijn werk en de straat ziet er weer als vanouds uit.

Rond de klok van 16.00 uur begint het jaarlijks hoogtepunt van de werkploeg en van het bestuur bij het Huukske. Aangezien wij in de “geluidscirkel” wonen maken wij dit jaarlijks ten volle mee. Ook hier lijkt het of ze volgens een vast schema werken. Rond half acht wordt “Du” en menig andere Duitse Schlager uit volle borst meegezongen.

Zo hebben wij dus jaarlijks 2 volle feestdagen aan “den Hert”. Geeft niks, hoort er gewoon bij en ze hebben het van harte verdiend. Mannen, tot volgend jaar.

Een 'aanwonende'.